BÖLÜM IV – İHANETİN YOLU (1995–1997)

1995 yılına gelindiğinde Madrazo Karteli hâlâ güçlüydü, hâlâ korkuluyordu ve hâlâ piyasayı etkiliyordu. Ancak bu güç artık tek merkezden akmıyordu.

Kartelin içinde birden fazla ağırlık noktası oluşmuştu ve bu durum, yıllar boyunca dengede tutulan yapıyı zorlamaya başlamıştı.

Bu dönemde sorun dışarıdan değil, içeriden geliyordu.

GÜCÜN MERKEZİ SORUNU

Eduardo Madrazo, kartelin kurucusu ve tartışmasız lideri olmaya devam ediyordu.

Ancak yıllar içinde kartelin ölçeği büyümüş, kararlar daha karmaşık hâle gelmişti.

Eduardo, otoritesini korumak için daha doğrudan müdahaleler yapmaya başladı.

Rafael Madrazo ise bu müdahaleleri dikkatle izliyordu.

Ona göre kartel, artık tek kişinin refleksleriyle yönetilebilecek bir yapı değildi.

Kartelin sürdürülebilirliği için daha kurumsal, daha dengeli bir yönetim gerekiyordu.

Bu fikir ayrılığı artık gizli değildi. Toplantılarda kararlar gecikiyor, bazı hamleler erteleniyor ya da Rafael tarafından sessizce bloke ediliyordu.

RAFAEL’İN ADIMLARI

1995–1996 arasında Rafael Madrazo, kartel içinde destek toplamaya başladı.

Bu bir isyan değildi; açık bir meydan okuma hiç değildi.

Rafael, kendisini Eduardo’ya karşı konumlandırmıyordu.

Aksine, kartelin geleceği için alternatif bir merkez oluşturmaya çalışıyordu.

Bu süreçte:

• bazı saha yöneticileri,

• lojistikten sorumlu isimler,

• finansal yapıyla teması olan kişiler

Rafael’e daha yakın çalışmaya başladı.

Bu destek, Eduardo’nun tamamen gözünden kaçmadı.

Ancak Eduardo, bu hareketleri doğrudan bastırmak yerine izlemeyi tercih etti.

Çünkü acele bir hamle, kartelin iç savaşına yol açabilirdi.

GUSTAVO VE TARAFSIZLIK

Gustavo “El Carnicero” Madrazo bu süreçte dikkat çekici biçimde tarafsız kaldı.

O, emir aldığı sürece görevini yapan bir figürdü. Ancak kimin emri geçerli olacaktı?

Eduardo, Gustavo’ya güveniyordu.

Rafael ise Gustavo’nun sadakatinin kişisel değil, yapısal olduğunu düşünüyordu.

Bu belirsizlik, kartelin infaz mekanizmasını da askıda bıraktı.

Bazı cezalar ertelendi, bazı dosyalar kapatılmadı.

Kartelin iç disiplini ilk kez bu kadar net biçimde zayıfladı.

SON KARAR

1997’ye gelindiğinde Eduardo Madrazo artık şundan emindi:

Kartel bölünmenin eşiğindeydi.

Rafael’in hamlesi tamamlanmadan durdurulması gerekiyordu.

Bu, yalnızca bir güç mücadelesi değil, kartelin hayatta kalma meselesiydi.

Eduardo’nun verdiği karar, kartelin tarihindeki en ağır karardı.

Rafael Madrazo ortadan kaldırılacaktı.

Bu karar, doğrudan infazla değil; mesaj içeren, geri dönüşü olmayan bir yöntemle uygulanacaktı.