BÖLÜM II – GENİŞLEME VE SERTLEŞME (1979–1986)

1979 yılına gelindiğinde Madrazo Karteli artık kuruluş evresini tamamlamıştı. Bölgesel bir yapı olmaktan çıkmış, Sinaloa’daki ana kaçakçılık hatlarının önemli bir kısmını kontrol eden merkezi bir organizasyon hâline gelmişti. Ancak bu büyüme, beraberinde yeni bir sorun getirdi: kontrolün korunması.

Kuruluş döneminde uygulanan sınırlı şiddet ve disiplin temelli yönetim, küçük ve orta ölçekli gruplar için yeterliydi. Fakat kartel genişledikçe, daha agresif rakipler ve fırsatçı yapılar Madrazo sistemini test etmeye başladı.

Bu noktada kartelin yöntemleri değişmek zorundaydı.

GÜCÜN YENİ TANIMI

Eduardo Madrazo, bu dönemde kartelin yalnızca düzen sağlayan bir yapı olarak kalamayacağını açıkça görüyordu. Büyüyen bir organizasyonun, sorgulanmayan bir otoriteye ihtiyacı vardı. Ancak Eduardo’nun yaklaşımı, kontrolsüz bir şiddet değildi. Amaç, kartelin sınırlarını herkesin net şekilde anlamasını sağlamaktı.

Rafael Madrazo bu görüşe tamamen karşı değildi. O da sertleşmenin kaçınılmaz olduğunu biliyordu. Ancak Rafael, bu sürecin sistemli ve sınırlı olması gerektiğini savunuyordu. Rastgele infazlar ya da kontrolsüz cezalandırmalar, uzun vadede kartelin zararına olabilirdi.

Bu fikir ayrılığı, ilk kez ciddi biçimde bu dönemde ortaya çıktı.

GUSTAVO “EL CARNICERO” MADRAZO’NUN SAHNEYE ÇIKIŞI

Madrazo Karteli’nin sertleşme sürecindeki en önemli gelişme, Gustavo Madrazo’nun kartele resmen dahil olmasıydı.

Gustavo, Eduardo ve Rafael’in kuzeniydi. Kartelin kuruluş sürecinde doğrudan yer almamıştı. Ancak bölgede infaz ve sindirme işleriyle ün kazanmıştı. Onun adı anıldığında, rakipler yalnızca ölümü değil, örnek oluşturacak bir cezayı düşünürdü.

Gustavo’nun kartele katılmasıyla birlikte Madrazo yapısı içinde yeni bir rol tanımlandı: infazcı.

Bu, daha önce kartelde açıkça tanımlanmış bir pozisyon değildi. Şiddet vardı ama merkezî değildi. Gustavo’yla birlikte şiddet, planlı ve mesaj taşıyan bir araca dönüştü.

Eduardo, Gustavo’nun yöntemlerini benimsedi. Çünkü bu yöntemler hızlı sonuç veriyordu. Rafael ise bu gelişmeyi bir risk olarak görüyordu. Gustavo’nun varlığı, kartelin korku üzerinden tanınmasına yol açabilirdi.

İNFAZ MEKANİZMASININ KURULMASI

1980–1983 yılları arasında Madrazo Karteli içinde infazlar:

-belirli kurallara bağlandı,

-rastgele yapılmaktan çıkarıldı,

-doğrudan üst yönetimin onayına bağlandı.

Bu dönemde infazların amacı, intikam değil denge sağlamaktı. Borç ödemeyenler, ihanet edenler ya da kartelin otoritesini zedeleyenler hedef alındı.

Gustavo’nun yöntemleri sertti ama kontrol altındaydı. Kartelin itibarı bu dönemde değişmeye başladı: Madrazo artık yalnızca “düzen sağlayan” değil, karşısına çıkılmaması gereken bir yapıydı. '

ERNESTO MADRAZO’NUN KARTELLE TANIŞMASI

Bu genişleme döneminde kartelin karşılaştığı en büyük sorunlardan biri, artan paranın yönetimiydi. Gelir büyüyordu ama sistem henüz bu ölçeğe uygun değildi.

Bu ihtiyaç, Gustavo’nun küçük kardeşi Ernesto Madrazo’nun kartele dahil edilmesiyle giderildi.

Ernesto, dönemin şartlarına göre nadir bulunan bir profile sahipti:

eğitimli, finans bilen ve kartel dünyasına mesafeli.

Başlangıçta yalnızca danışmanlık rolüyle sisteme girdi. Ancak kısa sürede Madrazo Karteli’nin para trafiğini yeniden yapılandırdı:

-kara para daha karmaşık ağlara dağıtıldı,

-paravan işletmeler kurulmaya başlandı,

-gelir akışı kayıt altına alındı.

Bu gelişme, kartelin kurumsal bir yapıya evrilmesinde önemli bir adım oldu.

İLK GERÇEK GENİŞLEME

1984–1986 yılları arasında Madrazo Karteli:

-Sinaloa dışına düzenli sevkiyat yapmaya başladı,

-daha büyük kartellerle doğrudan temas kurdu,

-yerel gruplar üzerinde belirleyici güç hâline geldi.

Bu dönem, Madrazo Karteli’nin orta ölçekli bir yapıdan büyük bir organizasyona dönüşme süreciydi.

Ancak aynı zamanda kartel içindeki dengeler değişmeye başlamıştı.

Eduardo, gücün merkezileşmesini savunuyordu.

Rafael ise sistemin fazla sertleştiğini düşünüyordu.

Bu görüş ayrılığı henüz açık bir çatışma yaratmamıştı.

Ama ileride yaşanacak büyük kırılmanın temelleri bu dönemde atıldı.